Eén keer per maand verruilt Vincent de beeldschermen voor speelborden, houten vormpjes, dobbelstenen en speelkaarten. Hoe hem dat afgaat lees je hier.

De NS. Mensen die mij volgen op Twitter kennen ondertussen alle ins en outs van mijn ‘liefdesverhouding’ met dit bedrijf. En wie met de trein reist leert dan ook goed- of kwaadschiks heel snel iets mee te nemen als tijdverdrijf. Een netbook, een oud analoog boek, een PSP, pen en papier, een extra batterij voor je mobiel. Na een half uur wachten wil je alles wel gebruiken om maar te zorgen dat de verlossing van een trein dichterbij komt. Ken je dat gevoel? Mooi, want dat is precies wat je nodig hebt in Red November.

Stukje onderzeeër

In dit klein uitgevallen bordspel zitten alle spelers als gnomen (denk hobbits uit Lord of the Rings met een technisch diploma op zak) gevangen in de onderzeeër de Red November, een naam waarvan ik het grapje absoluut niet ga uitleggen. Alles is stuk op de Red November en dus is er een noodsignaal uitgestuurd. Het goede nieuws: er komt hulp. Het slechte nieuws: het komt pas over een uur. De spelers moeten samenwerken om het 60 minuten vol te houden in een onderzeeër die van ellende uit elkaar valt.

Tijdverdrijf is dan het devies en daar zijn legio mogelijkheden voor. Zo kan je de brandjes blussen aan boord, de machinekamer induiken om de druk stabiel te houden of misschien zelfs water over de verschillende cabines verdelen. Er is echter nog een probleem aan boord: tijd spenderen is meer ellende creëren.

Time track

Red November draait om tijd en dat wordt bijgehouden met een time track, een spoor aan tijd aan de rand van het bord. Elke speler heeft een tijdpion, welke bijhoudt waar zich een speler in de tijd bevindt. Voer een actie uit, zoals het repareren van de nucleaire reactor en het kost tijd waardoor je de pion verplaats. Kom je daardoor langs een gebeurtenisvlak, dan gaat er aan boord wéér iets mis: een cabine loopt vol, er breekt brand uit, de onderzeeër duikt dieper.

Het probleem is dat om problemen op te lossen je tijd nodig hebt. Hoe meer tijd je spendeert, hoe groter de kans dat je het probleem oplost. Jawel, de kans. Je kan dus makkelijk vijf minuten spenderen aan een mislukte reparatie waarna er in de cabine naast je brand uitbreekt. Actie gedaan? Dan mag de speler die het verst ‘achter in de tijd’ staat handelen.

Hoewel het spel simpel klinkt is het bikkelhard. Met een handeling los je net een probleem op, maar het kan er zo twee nieuwe veroorzaken. Voorwerpen maken het oplossen van de problemen makkelijker, maar zodra je jezelf moed indrinkt met vodka dan pleeg je praktisch zelfmoord. Laat alle cabines onder water staan en er is geen vuur meer, maar snel door het schip verplaatsen is er niet meer bij. Als dan ook nog je mate van succes afhangt van een worp met een dobbelsteen, slaat het noodlot toe: frustratie.

Dodelijk vervelend



Red November

Uitgever: Fantasy Flight Games
Auteur: Bruno Faidutti & Jef Contier
Adviesprijs: € 24,99
Aantal spelers: 3-8
Leeftijd: 13+
Taal: Engels
Speelduur: ongeveer 1 tot 2 uur

Een uur tijd verdrijven op een brakke onderzeeër is praktisch onmogelijk. Elk plan wordt wel weer door een (on)verwachte tegenslag onklaar gemaakt. Zorgvuldig bewaarde voorwerpen blijken nutteloos voor juist de problemen die er niet zijn. Een iemand die zich opoffert en knock-out gaat na een fles wodka brengt uiteindelijk het hele schip in gevaar.

Een beetje uitdaging is leuk in een spel, maar Red November is zet een 90 graden rotswand neer en vraagt je om er met z’n allen even overheen te klimmen. Vervelend, want het mechaniek van de time track en het plannen van de samenwerking in het spel is erg goed. Je wordt alleen letterlijk moedeloos van het feit dat elk stap vooruit een 50/50 kans lijkt te hebben om je er weer twee achteruit te laten maken.

Het is de bedoeling dat aan het eind van het spel (in de laatste 10 minuten) spelers kunnen besluiten alsnog zichzelf te redden in plaats van de hele groep. Maar zover ben ik nooit gekomen met m’n speelgroep. Veel eerder was de zuurstof op, klapte de onderzeeër onder hoge druk in elkaar of was alles volgelopen.

En dat is jammer. Red November is namelijk erg leuk om te spelen en de time track is een geweldig mechaniek, maar de manier waarop het spel elke poging van de spelers onderuit lijkt te halen wordt gewoon vermoeiend. Dat het spel een slag te klein is uitgevoerd om lekker mee te spelen helpt dan ook niet. In andere woorden, dit is de NS als bordspel. Een potentieel geweldige vertrekstaat, vrijwel elke route ondervindt vertraging of uitval en als er dan een trein komt is hij meestal nog te klein ook. Excuses voor het ongemak.