Volwassen gamejournalistiek uitvinden



Nrc.next publiceerde gisteren een dubbele pagina over gamejournalistiek, waarin de krant ook het voornemen uitsprak om vaker en meer over games te gaan publiceren. Dit is de bijdrage van Niels ’t Hooft, lees ook die van David Nieborg. Deze discussie is hier al zo vaak gevoerd, dat vaste bezoekers er misschien genoeg van hebben. Maar onze redacteuren bij de krant bleken juist veel interesse te hebben in het onderwerp - vandaar dit tweeluik. Om dezelfde reden is er donderdag een avond over gamejournalistiek in de Waag in Amsterdam.

Bijna twintig jaar heeft tijdschrift Power Unlimited gamejournalistiek in Nederland gedomineerd. Ik kan het weten - vanaf dag één was het mijn lijfblad. Elk nieuw deel van vechtspel Mortal Kombat kreeg automatisch een 10. Zo gaaf was het. De bespreking ging uiteraard niet over de game zelf, maar over hoe de recensent het met vrienden speelde. Ik smulde ervan.

Gamers zijn ouder geworden. En ook de games zelf zijn opgegroeid. Spellen als Mortal Kombat bestaan nog altijd. Maar naast dure, spectaculaire producties zijn er kleine games die je speelt in je Internetbrowser en op je telefoon. Games zijn ook reclames, cursussen, revalidatie-hulpmiddelen en autonome kunstuitingen.

Bij een medium met zo’n verscheidenheid hoort volwassen gamejournalistiek. Met aandacht voor de techniek, wetenschap en cultuur erachter. Amerikaanse bladen als The New Yorker en Wired weten hoe je diepgaand over games kunt schrijven. Maar zeker in Nederland gebeurt het te weinig.

Dankjewel Power Unlimited. Dankzij jullie bestaat het gamelandschap vooral uit websites als Insidegamer en het tv-programma Gamekings. Uit hypegevoelige, vaak oppervlakkige besprekingen. Een serieuze journalistieke traditie is nooit ontstaan. Hoe kan dat ook in een genre dat af en toe doet denken aan bedrijfsjournalistiek? Wie volwassen gamejournalistiek wil maken, moet het voor zichzelf uitvinden.

Ik heb het zelf maar geleerd, met vallen en opstaan. Het was nooit mijn doel om journalist te worden. Ik ben een gamer die uit interesse en enthousiasme over games ging schrijven. Het label ‘journalist’ kwam op een gegeven moment vanzelf.

Bij dat label hoort onafhankelijkheid - of althans de poging zo onafhankelijk mogelijk te blijven. Maar dat is lastig. Ik ben altijd tot op zekere hoogte gebonden aan de gamebedrijven die het product maken waar ik over schrijf. Ik heb de game nodig, wil mensen spreken en op de hoogte gehouden worden.

Maar er zijn manieren om niet klakkeloos de bedrijfsagenda over te nemen. Recensies en reportages blijven gescheiden. Als ik een maker interview, zorg ik dat iemand anders de bijbehorende game recenseert. En als ik een recensie-exemplaar aanvraag (“Dit spel is mogelijk interessant voor een bespreking”), beloof ik nooit een stuk. Pas na het spelen kan ik beoordelen of ik er ook echt over ga schrijven.

Contact met pr-medewerkers moet oppervlakkig en zakelijk blijven. Dat je zo interessant materiaal misloopt, jammer dan. Power Unlimited wordt voor vrijwel iedere grote aankomende game naar het buitenland gevlogen, om een vroege versie te spelen en interviews af te nemen. Daar staat tegenover dat het blad er vaak een vooraf overeengekomen aantal pagina’s over schrijft. Gamebedrijven regisseren zo strak welke games aandacht krijgen.

Een goede gamejournalist probeert zich hier onderuit te wringen. En daar zijn steeds meer mogelijkheden voor. Grote games komen uit op de Xbox 360 en de Playstation 3. Maar de games op Facebook en iOS en de onafhankelijk geproduceerde indiegames zijn vooralsnog minder aangetast door het grote voorlichtingsapparaat. En in Nederland zijn de bedrijven nog klein, maar zijn grote verhalen te vinden. Als ik een nieuwe techniek of trend wil toelichten, haal ik mijn voorbeelden liever dichtbij huis dan dat ik moet gaan slijmen bij een groot buitenlands bedrijf. Hoe meer ik schrijf over kleine games en bedrijven, des te minder macht ik toeken aan de traditionele speluitgevers.

En: een goede gamejournalist beseft dat het misschien wel helemaal niet wenselijk is om te leven van gamejournalistiek alleen. Immers is de beste manier om onafhankelijke gamejournalistiek te maken om er zelf niet afhankelijk van te zijn. Dus combineer ik mijn journalistieke werk met advies- en productiewerk. Over de serious game voor Belastingdienst-medewerkers waarvoor ik teksten schreef, kan ik geen artikel maken. Maar over vergelijkbare games kan ik juist beter verslag uitbrengen, omdat ik nu precies weet hoe zulke spellen in elkaar zitten.

Er zijn dus opties te over voor volwassen gamejournalistiek. Je hoeft het alleen nog maar te gaan maken.

46 reacties

  1. Luke van Velthoven · 29-6-2011 · 12.33 uur

    Kut. Kan ik die krant nog ergens lezen :(? Toffe column, Niels :). Grotendeels met je eens.

  2. Robert August de Meijer · 29-6-2011 · 12.49 uur

    \o/

  3. Jos Bouman · 29-6-2011 · 14.02 uur

    Ik ben als Nederlander best wel een beetje trots op de Power Unlimited. In mijn jeugd heb ik het niet gelezen maar ik kan me voorstellen dat het voor de meeste lezers altijd een fijn moment is als ie op de mat ploft. Veel credits daarvoor naar Ed en zijn ongein, maar ook voor de unieke tone of voice en schrijvers als Jurjen die de remake van Ocarina een 79 durven te geven.

    Ik heb gerust wel wat (veel) aan te merken op het blad maar uiteindelijk heeft de lezer gelijk, en zoveel tienduizenden can’t be wrong. Bij het zoveelste jaloers overkomende stukje (hallo David!) mag dit geloof ik ook wel een keer gezegd worden.

  4. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 14.26 uur

    @Jos: Het probleem is niet Power Unlimited zelf (ik lees het met plezier en ben trots dat ik er een jaar voor heb mogen schrijven), het probleem is dat de stijl en opzet van het blad toonaangevend zijn geweest in Nederland, en dat inmiddels gestaakte alternatieven te weinig navolging hebben gekregen. Het probleem zit in wat er niet is.

  5. Maarten Brands · 29-6-2011 · 14.53 uur

    Leuk stuk Niels.

    Nu weet ik dat dit je punt niet was, maar wilde het toch even zeggen :), ik vind Power Unlimited en Gamekings allebei absoluut kwaliteitscontent! Populair en toch eigenwijs, grappig, en ze bedienen heel goed hun doelgroep. Ze hebben zichzelf vaak uit moeten vinden, en hebben stand weten te houden tegen veel commercielere, cynische initiatieven en druk van uitgevers. Met liefde gemaakte doelgroepsmedia, en dat is een zeldzaamheid. Zonder PU en Gamekings had het gaming medialandschap er veel slechter uitgezien in Nederland.

    Het is nu echter inderdaad tijd dat er naast dit soort media iets nieuws bijkomt in het journalistieke landschap. Het probleem tot nu toe is echter altijd geweest dat uitgevers daar nooit, en nog steeds niet voor hebben willen betalen. En met de druk op oplages en budgetten en onkunde bij uitgevers, zie ik dat ook niet snel veranderen.

  6. AJBuwalda · 29-6-2011 · 14.53 uur

    Met verbazing heb ik dit opiniestuk gelezen. Ik als jarenlange IG volgeling heb eindelijk het licht gezien! Waarom heb ik al die jaren lang naar die commerciële kwarts zitten luisteren? Nu jij alle fouten aanwijst waarvan IG vast en zeker schuldig is, kan ik daar niet terug komen. Want in alle opzichten zijn de PU en IG natuurlijk vergelijkbaar.

    Of, wacht even… Je onderbouwd helemaal niet waarom IG hierbij zou horen. Je hebt het alleen over de PU en GK die allebij door dezelfde mensen gemaakt worden. Waar is je journalistieke integriteit? Als je keihard claimt dat dit een must is waarom laat je zelf die steek dan vallen. Ik zal nimmer claimen dat IG de beste iets of dergelijke claimen, maar als jij claims doet jegens een concurrent en vervolgens deze niet onderbouwd dan kun je je afvragen of je juist bezig bent.

    Vriendelijke groet,

    AJ

  7. René · 29-6-2011 · 14.54 uur

    Ooooof men heeft er gewoonweg geen interesse voor?

    Ik vind de sneer richting de PU/Insidegamer/Gamekings wel wat flauwtjes, want indirect geef je hen wel de “schuld” dat er nooit magazines/sites/blogs/whatever zijn gekomen. Toch, het heeft denk ik ook meer te maken met dat er voor dit soort initiatieven gewoon weinig interesse is. Hoe vaak is er wel niet geprobeerd om een tijdschrift zoals Gamer, een Nederlands-talige GamesTM te lanceren en die redden het niet. Ik denk dat Nederland er gewoon te klein voor is, in tegenstelling tot een US met Wired of Engeland met een EDGE/GamesTM. Die kunnen hun niche wel vinden.

    Begrijp me niet verkeerd, het hele onafhankelijke argument klopt als een bus. Maar voor PU zou het een verkeerde richting zijn.

  8. Jos Bouman · 29-6-2011 · 14.56 uur

    @Niels: Misschien is droogjes over games schrijven gewoon niet genoeg. Hoeveel autoprogramma’s zijn er behalve Top Gear? Voor de PU was er Hoog Spel en daarna zijn er nog heel wat alternatieven langsgekomen. En die zijn er ondanks de concurrentie van internet nog steeds. Daar moeten we het in dit kleine taalgebied maar mee stellen. Je kunt toch moeilijk de Power Unlimited verwijten dat ze zo populair zijn?

    Leuke foto trouwens, dan leest zo’n reactie ineens heel anders ;-).

  9. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 15.12 uur

    @René: Als gevestigde orde zijn het natuurlijk easy targets en een mooi afzetpunt. Als je een nieuw soort journalistiek wilt maken, is het belangrijk om te weten wat het volgens jou niet moet zijn. En als de kolossen die ze zijn, kunnen ze best een ‘sneer’ hebben.

    Het is me niet ontgaan dat het Nederlands taalgebied te klein lijkt voor een gedrukte, specialistische, ‘volwassen’ gamepublicatie. Vandaar mijn focus op online (Bashers) en mainstreammedia zoals kranten (nrc.next).

    Overigens kan PU sommige ‘trucs’ voor een kleinere afhankelijkheid prima (vandaag nog!) toepassen, met name ‘scheid reportage (previews) en recensie (reviews)’. Dus, als je op trip bent geweest, mag je niet de recensie schrijven. Doet OPM dit niet al? Daarnaast zouden ze heel goed meer aandacht kunnen geven aan de spannendere games voor Facebook, iOS, Android, en voor indiegames. En dan niet met één keer een leuke spread, maar integraal, alsof het ook volwaardige games zijn.

  10. Lolke · 29-6-2011 · 15.28 uur

    Jezus hoeveel van zulke artikelen krijgen we nog? Volgens mij is wel gebleken dat die serieuze kijk op games niet veel publiek trekt. InsideGamer krijgt nog altijd evenveel bezoekers per uur als Bashers per jaar.

    Het is gewoon een vicieuze cirkel die elke gamessite heeft:
    Meer bezoekers -> meer perstrip -> meer artikelen -> meer bezoekers…

    Waarom zou je het willen veranderen? De bezoekers krijgen hun informatie, de uitgevers hun publiciteit, de publicatie de bezoekers. Iedereen is blij, behalve Bashers.

  11. Ruud · 29-6-2011 · 15.32 uur

    Gelukkig hebben we hier Kahlman die andere sites / producten afkraakt en nu Niels die dat ook doet. Als dat volwassen journalistiek is, dan hoeft het van mij niet.

    Plus, ik krijg de indruk dat Niels nu wilt aangeven dat aandacht besteden aan de niche een teken is van volwassen journalistiek?!

  12. Maarten Brands · 29-6-2011 · 16.06 uur

    Aandacht besteden aan de relevante niche is inderdaad een teken van volwassen journalistiek. Ik kan het handboek er wel even bijpakken voor je?

  13. René · 29-6-2011 · 16.18 uur

    @ Niels: de online/mainstream media approach is dan idd de oplossing, maar ik vind het persoonlijk jammer dat het maar niet van de grond lijkt te komen. Met de nadruk op “lijkt” natuurlijk.

    Daarnaast weet ik niet of de term “volwassen” de juiste is. Je bedoelt eigenlijk meer onafhankelijkheid en hoewel beide termen normaliter veel met elkaar overeen komen… lastig. Overigens ben ik het wel eens met het “scheid reportages/previews/recensies” principe”.

  14. Pepijn · 29-6-2011 · 16.39 uur

    Ten eerste; hallo! Want dit is mijn eerste post hier op bashers.

    Ik betwijfel dat er geen behoefte is naar serieuze gamesjournalistiek in Nederland, maar ik vraag me af of deze binnen Nederland wel goed genoeg gedefinieerd is.
    In het verleden heb ik uit nieuwsgierigheid wel eens een blaadje gekocht dat zich nadrukkelijk in de ‘serieuze gamesjournalistiek’-hoek wilde scharen. (GMR, nadat ik mijn archief even had doorgespit) Het heeft niet die indruk achtergelaten die ik krijg als ik bijvoorbeeld een Edge doorlees. (Een blad dat ik ondanks de relatief hoge prijs wel regelmatig uit de kiosk blijf plukken).

    Waar zit hem dan het verschil in? Voor mij als consument persoonlijk zijn dat recensies. Elk blad dat ik ken in het Nederlandse taalgebied dat over games schrijft heeft als hoofdmoot recensies. Zeker zo’n zestig tot zeventig procent van de ruimte in het blad gaat over previews en reviews, waar de previews angstaanjagend veel lijken op reviews zonder cijfers. Die samenstelling is wat je altijd maar blijft terugzien in de Nederlandes gamespers. De focus ligt altijd bij de afgeronde games, bij het product. Wat dat betreft verschillen bladen als PU en GMR in mijn ogen niet zo veel van elkaar.

    Zet daar een Edge tegenover; de artikelen gaan over algemene ontwikkelingen in de games-industrie, over aanverwante verschijnselen zoals bijvoorbeeld user-generated content of ze nemen pagina’s de tijd om de stand van zaken door te nemen rond de Xbox360. Previews gaan met name over de teams die de games maken, niet per se over de betreffende games zelf.

    En er staan inderdaad ook een paar recensies in, wat twintig procent van de inhoud inneemt. Gevoelsmatig zijn deze er maar even bijgezet omdat het moet, maar ik krijg de indruk dat de redacteuren hun reportages over de achterliggende ontwikkelingen stukken interessanter en vooral leuker vinden om te maken dan deze recensies. Ik denk dat het hem daar een beetje in zit…

  15. Noël Hamer · 29-6-2011 · 17.07 uur

    Ik wil het woord ‘gamejournalist’ eigenlijk niet meer horen als lezer. Games zijn interessanter dan ooit, dáár wil ik wat van zien. Goede gamejournalistiek is voor niemand interessant, het is slechts een vereiste voor de content die ik wil lezen.

    Stop daarom een tijdje met artikelen en debatten over dit onderwerp, maar ga er met z’n allen aan de slag. Zorg dat je transparant bent in de werkwijze, maar zet dit niet op de voorgrond. Alles in dienst van de content. Als een site als Bashers succesvol is volgen anderen (je kunt elkaar helpen) en uiteindelijk misschien de algehele werkwijze binnen de industrie.

    Een PU verander je er niet mee, maar dat is irrelevant voor déze site. Ik zou het blad ook niet anders willen.

  16. Ruud · 29-6-2011 · 17.11 uur

    @Maarten: graag ontvang ik een kopie van uw onbestaande handboek, wijsneus.

    Aandacht besteden aan een niche is aardig, maar in veel gevallen niet haalbaar als je als bedrijf opereert. Plus, Maarten voegde het al toe. Relevante niche kan interessant zijn, maar mijn overbuurjongen die een vaag iOS spelletje in elkaar draait is niet interessant. Zelfs een gedegen magazine zoals Control besteedt daar geen aandacht aan.

    Tenslotte, zoals Rene aangaf, is er een signifikant verschil tussen volwassen en onafhankelijk. Bovenstaand stuk haalt beiden constant door elkaar (is dat volwassen?).

    Zonder geldige definitie is het makkelijk om te zeiken op anderen. Iets wat Bashers maar al te graag doet (doet de naam van de website wel weer eer aan, dat dan weer wel).

  17. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 17.40 uur

    @René & Ruud: Ik bedoel wel degelijk ‘volwassen’, en niet ‘onafhankelijk’. Niet voor niets roep ik Power Unlimited, Insidegamer en Gamekings op. Dat zijn publicaties die primair op tienerjongens gericht zijn. Het soort journalistiek dat ik wil maken, is dat dus niet.

    Ik bedoel kortom: breed geörienteerde journalistiek over het gehele spectrum van (de wereld rond) games, die gemaakt is voor volwassenen. Ik zie daarin twee verschijningsvormen: games binnen de traditionele journalistiek van onder andere kranten en opiniebladen, en specialistische media zoals wat Bashers probeert te zijn. Daarvoor is minder afhankelijk proberen te zijn van de grote bedrijven één middel. Überhaupt is volledige onafhankelijkheid natuurlijk onmogelijk.

    @Ruud: Je trekt het lekker uit de context. Natuurlijk is “mijn overbuurjongen die een vaag iOS spelletje in elkaar draait is niet interessant”. Dat zegt toch ook niemand? Maar sommige iOS-games, Facebook-games en indiegames verdienen wel de volle aandacht. Het is ook de taak van de gamejournalist om de games die de lezers nog niet kennen, maar wel zouden moeten kennen, te vinden en belichten. Overigens heb je ‘relevante niche’ binnen die platformen, maar ook gewoon megahits (Cut the Rope, Enemies & Allies, Terraria).

  18. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 17.41 uur

    @Noël: Zie het regeltje in de intro van deze artikelen. “Deze discussie is hier al zo vaak gevoerd, dat vaste bezoekers er misschien genoeg van hebben. Maar onze redacteuren bij de krant bleken juist veel interesse te hebben in het onderwerp - vandaar dit tweeluik.”

  19. Noël Hamer · 29-6-2011 · 18.09 uur

    Hoop ook echt dat dit de voorlopig laatste woorden zijn over het onderwerp, vind dit artikel een goede afsluiting.

  20. Joe van Burik · 29-6-2011 · 18.12 uur

    Gamer.nl bedrijft mijns inziens heel fatsoenlijke gamejournalistiek. (Disclaimer: de jongens daar zijn m’n buren. Ze betalen me niet, echter.) Goede inhoud, goede taal, goede afwisseling tussen ‘standaard’ grote games en de ‘minder populair onderwerpen’ zoals Indigo. Dat laatste lijkt me belangrijk: het beste van beide werelden aanbieden.

    (Bijna) iedereen wil immers lezen over de nieuwe blockbusters, omdat het hot topics zijn. En daarvoor ga je dan ook de samenwerking met de PR aan. Want zo gaat dat, ook in de werelden van films, muziek en, jawel, auto’s - kortom, de entertainmentjournalistiek. Maar daarbij kun je prima objectief en eerlijk blijven.

    Met je eigen, meer onafhankelijke nieuwsgiering en berichtgeving biedt je ook alternatieve content. Om je als medium te onderscheiden en je lezer ‘op te voeden’ - wel secuur doen, want mediawet #1: give the people wat they want.

    De truc lijkt mij dus meer om te zorgen dat je alle fronten beheerst, en niet alleen krampachtig probeert een geheel nieuw pad te banen.

  21. Mitch · 29-6-2011 · 18.45 uur

    Beste Niels,

    Het lijkt wel alsof je in je zoektocht naar serieuze gamejournalistiek bedrijven een aversie hebt ontwikkeld tegen ”grote speler”s en daardoor bevooroordeeld bent jegens Indie/Facebook/iOS games.

    Ik hoop dat dit niet het eindpunt van je zoektocht is, want met zo’n instelling ben je natuurlijk die laatste die iets over bevooroordeling mag zeggen ;-)

    Met vriendelijke groeten, iemand die nog steeds N3 het leukste Nintendo blad aller tijden vind.

  22. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 18.46 uur

    Trouwens, @Jos: ‘serieus’ hoeft niet saai en droog te zijn. Als mijn stukjes naar saai neigen, zegt dat iets over mij en niet over de potentie van volwassen gamejournalistiek.

    @Pepijn: Ik ben het met je eens dat GMR qua formule te veel het preview/review-model volgde. Het was niet onderscheidend genoeg. Desondanks erg jammer dat het niet meer bestaat.

    @Joe: Je hebt gelijk, Gamer.nl is goed bezig, zij begrijpen dat volwassen(ere) gamejournalistiek ook een manier is om onderscheidend te zijn. Gamez doet het trouwens ook aardig, met name in hun tijdschrift. (Disclaimer: voor beide schrijf ik wel eens wat.)

    @Mitch: Ik weet dat je vindt dat ik bevooroordeeld ben ten opzichte van die ‘alternatieve’ games, en ik vind dat je het mis hebt :)

  23. Mitch · 29-6-2011 · 19.11 uur

    Niet echt overtuigend Niels. Op wat voor basis heb ik het mis dan? Kun je nog tegen jezelf in de spiegel zeggen dat je al die voor jou zeer interessante facebook/iOS/indiegames net zo interessant vind als de standaard nieuwe Zelda’s. Halo’s, Mario’s, GTA’s, etcetera?

    Gebaseerd op je recente stukjes, heb ik de indruk van niet.

  24. René · 29-6-2011 · 19.13 uur

    @Niels: ah, op die wijze. Mag ik dan het volgende opmerken? Ik zit op dat soort artikelen wel te wachten, maar ik heb persoonlijk het idee dat ondanks de vele initiatieven dat soort artikelen meestal niet het hele spectrum behandelen. Het draait toch meestal uit op een betoog waarom iets niet klopt of het is artikel die alles ophemelt. (Heel zwart en wit gesteld) Moet eerlijk zeggen dat ik sporadisch Bashers bezoek, wellicht heb ik dit soort artikelen gemist.

    Voordat je de vraag stelt “wat zoek je dan precies?”: ik weet het zelf soms ook niet. Misschien zoek ik wel naar artikelen die dieper ingaan op lifestyle, achterliggende gedachtes bij games etc.

    Of wacht, dit is misschien weer zo’n vreemde brainfart van me. Hmm.

  25. Ruud · 29-6-2011 · 22.38 uur

    Grappig dat zowel gamer als insidegamer content delen. Rest neig ik naar de mening van Mitch.

  26. Niels ’t Hooft · 29-6-2011 · 23.38 uur

    @Mitch: Dat tegen mezelf in de spiegel zeggen is geen enkel probleem. Vanmiddag speelde ik weer een paar minuten Luftrauser (dat ik niet ga recenseren omdat ik de makers te goed ken, o.a. door interviews) en dat vond ik superinteressant. De elegantie van de controls (let op hoe de belangrijkste knoppen een dubbelfunctie hebben: schiet niet en je vliegtuig wordt gerepareerd; geef geen gas en je valt als een baksteen uit de lucht én je kunt snelle draaien maken), het detail in de effect-animaties, de opbouw van de muziek - prachtig. Het is van een totaal andere orde dan Super Mario Galaxy, maar Luftrauser is dan ook niet bedoeld om avonden te spelen en het is ook nog eens gratis. Maar het interessantheidsquotient komt aardig in de buurt (van SMG). Het bracht me tot de gedachte dat veel highscoregames (de exemplaren die eindigen in onmogelijke chaos/moeilijkheidsgraad) eigenlijk een meditatie zijn op entropie.

  27. Michel Musters · 29-6-2011 · 23.48 uur

    Zonder mij verder in de discussie te mengen even een uitleg voor Ruud (en ieder die het zich afvraagt): Gamer.nl en InsideGamer delen inderdaad content, maar het gaat hier alleen om nieuwsberichten. We hebben een nieuwsteam opgericht, Game Solutions, dat zich compleet richt op het zo duidelijk en journalistiek verantwoord brengen van gamenieuws. Dit delen we op beide websites, al worden op beide sites hier en daar dingen toegevoegd of veranderd (zonder dat er informatie verloren gaat of foutief wordt vermeld) om de doelgroep aan te spreken. Daarnaast ontvangt ook NU.nl dit nieuws.

    Al het andere content (artikelen zoals achtergrond, recensies, vooruitblikken, interviews, columns) wordt strikt gescheiden gehouden, omdat het hier gewoon twee verschillende redacties en doelgroepen betreft.

  28. David Nieborg · 30-6-2011 · 7.26 uur

    @Lolke Je reactie is exemplarisch. Vrees niet, dit zou een van de laatste artikelen moeten zijn over dit onderwerp. Tegelijkertijd geloof ik niet dat het zo is dat je ooit uitgepraat kan zijn over gamejournalistiek (of gamekritiek) omdat het zo’n elementair is van de hedendaagse game cultuur.

    We hebben weinig bezoekers, maar als ik een academisch paper schrijf wordt dat ook maar door paar honderd of misschien duizend personen gelezen, gaat er ook om wie dat zijn natuurlijk. Daarnaast, steeds vaker komen stukken hier uit publicaties met een breder publiek.

    “Het is gewoon een vicieuze cirkel die elke gamessite heeft:
    Meer bezoekers -> meer perstrip -> meer artikelen -> meer bezoekers…”

    Het argument “het is gewoon zo” of “het is zoals dit en daar verander je niets aan” zijn voor mij alleen maar reden om wederom over dit onderwerp te schrijven. En deze cirkel werkt misschien voor de specialistische pers, maar voor kranten, radio en TV niet. Als ik op de radio iets over games vertel dan heeft dat niets met perstrips te maken.

    Maar dan de kernvraag “Waarom zou je het willen veranderen?”. Het antwoord geeft je zelf al “De bezoekers krijgen hun informatie, de uitgevers hun publiciteit, de publicatie de bezoekers. Iedereen is blij, behalve Bashers”. Omdat de informatie die veel gamers krijgen maar een deel van de informatie is. De huidige vorm van dominante gamekritiek wordt (zie andere discussieposts onder mijn stuk) voornamelijk gestuurd door de industrie. Die heeft totaal andere belangen dan die van gamers. Critici moeten zich onafhankelijk opstellen en nieuws maken, niet volgen. En het is inderdaad vooral “informatie”, wat je zou moeten willen is meer (opbouwende) kritiek, duiding, context.

    Waarom? Omdat, en dat wordt voor het gemak altijd maar even vergeten, goede gamekritiek (of gamecritique zo je wilt ;) ons in staat stelt om games beter te begrijpen, er beter over te kunnen praten. Dat is nodig om de broodnodige innovatie binnen de game industrie te kunnen duiden en af te dwingen. Andere vormen van kunstkritiek (bijv. film) hebben laten zien welke positieve invloed critici kunnen hebben op, bijvoorbeeld, wat voor soort films gemaakt worden, door en voor wie.

  29. Jeffrey van Maurik · 1-7-2011 · 13.57 uur

    Als ik jullie twee moet geloven is de mediaberichtgeving en de kwalitiet van de recensies (want journalistiek is het NIET) sinds de Power Unlimited niet of nauwelijks beter geworden. Is dat in het geval van films wel zo? Is het überhaupt wel mogelijk bij games en als dat al mogelijk is: zit een groot deel van de Nederlandse gamende bevolking hier wel op te wachten?

    En als dat wel zo is (waar ik best in wil geloven): het organiseren van praatsessies voor een handjevol mensen en het jarenlang klagen op een site als deze gaat er ook niet voor zorgen dat het ‘volwassen’ wordt. Jullie hebben het beiden in jullie om een medium te creëren dat ook daadwerkelijk doet waar jullie al jarenlang om schreeuwen: een onafhankelijk medium dat de ontwikkeling van games volgt en beoordeelt. Alleen jullie doen het ook niet, het blijft bij incidenteel teksten schrijven voor een klein publiek en vaak gaat het dan niet eens over een (gewilde) game. Wanneer durven jullie echt een keer de strijd aan te gaan en stappen jullie het veld in? Langs de zijlijn roepen dat het beter moet, dat kan iedereen.

  30. Robert August de Meijer · 1-7-2011 · 14.28 uur

    @Jeffrey: Ik zal zeggen, ga verder kijken, bijvoorbeeld naar wat er tegenwoordig staat in de NRC Next. David en Niels hebben zo een beetje overal kritische stukken geplaatst (De Pers, GMR, Passionate, n3, Bright, enz.) Niels heeft zelfs voor de PU geschreven!

    Is dat in het geval van films wel zo? Ja. Sla wat kranten en tijdschriften open, zoals De Groene Amsterdammer.

    Zit een groot deel van de Nederlandse gamende bevolking hier wel op wachten? Nee. Het gaat niet om een groot deel van de bevolking bevredigen, het gaat om kwaliteit produceren voor nieuwsgierige spelers.

  31. Nick Kivits · 4-7-2011 · 17.36 uur

    @Jeffrey: De recensie is wel degelijk een journalistiek stijlmiddel. Sla de journalistieke handboeken er maar eens op na.

  32. Harry Hol · 4-7-2011 · 17.59 uur

    Hoe meer ik hier over nadenk, hoe meer ik vermoed dat besprekingen over games in de mainstream enkel en alleen over de inhoud moeten gaan: wat zegt deze game? Wat willen de makers zeggen? Wat draagt de game bij aan de discussie over *vul maar in* en met wat voor gevoel/veranderend inzicht/wereldbeeld loop ik weg.

  33. Rogier Kahlmann · 4-7-2011 · 18.46 uur

    @Harry

    Met die insteek blijven games altijd achterlopen.

  34. Harry Hol · 4-7-2011 · 22.37 uur

    @Rogier Maar… als games niets te zeggen hebben… dan zijn ze (schok! horror!) geen kunst!

  35. Rogier Kahlmann · 5-7-2011 · 9.49 uur

    Veel kunstenaars verwerpen ook de notie dat hun werk ‘iets te zeggen’ heeft.

  36. Randy Timmers · 5-7-2011 · 11.09 uur

    Ik kan alleen nog maar zeggen dat als mensen vinden dat iets beter kan, deze mensen het zelf beter moeten doen. Dus Bashers: richt je op de eigen volwassen gamejournalistiek en laat tienerblaadjes zoals de PU lekker met rust.

  37. Robert August de Meijer · 5-7-2011 · 11.37 uur

    @Rogier: Helaas lijkt dit zo. En toch zijn er veel meer kunstenaars die vinden dat hun werk iets te zeggen heeft. Dadaistische stukken zijn een slechte stroman.

    @Randy: 1) Kritiek hebben op journalistiek hoort bij volwassen journalistiek. 2) De PU is meer dan alleen een “tienerblaadje”, het representeert de norm als het gaat om journalistiek in Nederland. Hun invloed is groot.

  38. Alper Çuğun · 6-7-2011 · 15.45 uur

    @Harry+Rogier: Uitgaan van wat een kunstenaar wil zeggen is een te beperkende (en zwaar achterhaalde) visie op een werk. Een werk kan dingen zeggen die de originele maker nooit bedoeld heeft.

  39. Harry Hol · 6-7-2011 · 20.44 uur

    @alper uiteraard. En ik drukte me onzorgvuldig uit. Niet alleen wat de maker wil zeggen, maar wat het kunstwerk zegt is belangrijk. Kunst is een gesprek tussen het werk en de toeschouwer. Toch kun je kunst niet los zien van de context. Het urinoir van Duchamp (“Fountain”) is kunst vanwege de context. Dat is het hele idee achter ‘ready mades’: doordat de kunstenaar er iets (of juist niets) mee doet krijgt het een andere lading.

    Dat een werk andere dingen kan zeggen dan de maker bedoelt is een non issue. Waar het om gaat is dat kunst iets zegt en de toeschouwer raakt.

    Dus: wat zegt Ocarina of Time jou? Wat zegt Pac Man jou? En wat zegt Call of Duty jou? Hoe beinvloedt het spel jouw visie op de wereld? Doet het dat uberhaupt? Of is het spel enkel een intellectuele snack? Zonder voedingswaarde en enkel ‘lekker’?

    Niet iedere game zal diepgang hebben op artistiek niveau. Is niet erg. Rien Poortvliet maakte ook alleen maar tekeningen die ‘net echt leken’ zonder dat er verder wat achter zat.

  40. KILLER · 8-7-2011 · 10.56 uur

    ‘Het bracht me tot de gedachte dat veel highscoregames (de exemplaren die eindigen in onmogelijke chaos/moeilijkheidsgraad) eigenlijk een meditatie zijn op entropie.’

    Niels, dit leest bijna als een parodie op ‘serieuze gamejournalistiek’ zoals onder andere de columnisten van EDGE die bedrijven. Eenieder met genoeg intelligentie om door het rijke taalgebruik heen te kijken, kan zien dat hier en in voorgenoemde columns eigenlijk niets staat.

    En mede daarom is de wereldwijde staat van ‘serieuze gamejournalistiek’ (de Nederlandse maar even genegeerd, omdat het hier een, zoals je al aangeeft, een vrij zeldzaam fenomeen is) een regelrechte giller. Geveinsde scherpte en intelligentie voor een doelgroep met onvoldoende kennis en educatie om de woordenbrij te kunnen zien voor wat het is en een uitermate geschikt vehikel voor het verdienen van prestige en een aardige boterham voor degenen die het bedrijven. Niet iets om hier na te streven.

    Verder blijft het me verbazen dat mensen met jarenlange ervaring met het spelen van - en schrijven over games (en dus moeten weten waar een goed video- of computerspel uit bestaat) , zich zo kunnen verliezen in iOS-maaksels en indiegames. Ik denk dat het komt door het veelvuldig gedwongen spelen van games voor recensies en de bijkomende verbittering, dat men meer te vangen is voor ‘frisse ideeën, dan daadwerkelijk goed uitgewerkte en verfijnde producties (heb het niet uitsluitend over de blockbusters).

  41. Niels ’t Hooft · 8-7-2011 · 14.17 uur

    @Killer: Zeer met je oneens. Games zijn media, ze weerspiegelen en verdraaien (een deel van) de
    werkelijkheid. Alleen welk deel? Ik denk dat games meer gaan over de achterliggende systemen/wetten van de wereld dan over bijvoorbeeld morele waarheden, zoals films en boeken. Zo gaan high score games volgens mij dus over de tweede wet van de thermodynamica (zie ook mijn stukje over Luftrauser vandaag in nrc.next).

    Ik zie totaal niet in hoe ik daar ‘niets’ zeg. Het is misschien geen opmerkelijke constatering, en er is misschien een klein publiek voor zo’n constatering. Maar daar trek ik heel andere conclusies uit dan jij: dat ik beter moet worden in het analyseren van games, en dat ik mijn best moet doen om het publiek te laten groeien voor dergelijke analyses.

    Wat iOS en indiegames betreft denk je te moeilijk volgens mij. De frisse wind van die games is gewoon heel welkom. Niet in plaats van, maar náást de bestaande “goed uitgewerkte en verfijnde producties”. Het is fijn dat er nu meer soorten games bestaan - waartussen ongetwijfeld ook nog een kruisbestuiving bestaat.

  42. KILLER · 8-7-2011 · 17.05 uur

    Ergens is het helemaal misgegaan op de manier waarop we over games schrijven. Een medium is een middel om een boodschap over te brengen. Denk je dat dat het geschikte woord is om ze mee te classificeren? Denk je dat dat hun primaire functie is? Wellicht gebruiken sommige spelmakers hun games voor een gedeelte of zelfs helemaal als medium, maar het is een beschrijving die de lading over het geheel niet dekt. Is schaken een medium? Is voetbal een medium? Tennis?

    Games zijn geen medium. Dat maken we van ze, voor validatie. Om serieus genomen te worden, zie: serieuze gamejournalistiek.

  43. KILLER · 8-7-2011 · 17.31 uur

    Addendum: ‘Highscore games’ zijn videospellen in hun puurste vorm trouwens. Hoe ze begonnen zijn. Ze gaan over competitie, afgaande op online leaderboards en wereldrecordhouders van klassiekers als Donkey Kong, Pac-Man en Crystal Castles.

    De hangglider-missies in de Pilotwings-spellen bevatten een simulatie van de tweede wet van de thermodynamica.

    Is dat ook weer duidelijk. :)

  44. Robert August de Meijer · 8-7-2011 · 22.48 uur

    Oh, er zijn hele goede spellen dat alleen bestaan uit interessante keuzes, zoals KILLER noemt.
    En er zijn spellen met interessante keuzes die een boodschap hebben (zoals Luftrauser/Balance of Power/America’s Army/Super Columbine Massacre RPG/Scram/Deus Ex/Food Force).
    En er zijn spellen met mooie keuzes die een mooie keuze hebben (Passage, Every Day the Same Dream, Facade, Ico, Execution, Zelda)
    En er zijn spellen die mooi zijn zonder keuzes (La La Land 4, Wario Ware Inc., Rez, A House in California).

    Het is mogelijk om serieus te kijken naar de Edge columns zodat men ziet waar zij het over hebben. Goed nieuws: Edge 3.0 heeft nog meer schrijvers.

  45. KILLER · 9-7-2011 · 11.19 uur

    Robert August de Meijer, beste vriend, je maakt er de zaken niet helderder op. Ambigu, slordig en zweverig taalgebruik is alleen nuttig als we het over ambigue, slordige en zweverige zaken hebben, niet als we het over iets exacts als games hebben.

    En ja, dat is ook het mooie aan die EDGE-columns, ze zeggen zo weinig met zulk schijnbaar ondoorgrondelijk taalgebruik, dat de meeste mensen die er ‘serieus’ naar kijken er wel iets uit denken te kunnen halen voor een individuele interpretatie. Alles is goed en iedereen heeft gelijk, net als in een cursus voor analyse van poëzie!

    Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat het zeker mogelijk is om serieus over games te schrijven, maar ben van mening dat de manier waarop dat nu (voornamelijk in het buitenland) gebeurt, zowel om te lachen als om te huilen is.

    Waarom kijken we niet naar de producten zelf en hoe ze functioneren, de regels, de dynamiek van de regels en de strategieën als we naar diepgang op zoek zijn. Die vind je daar namelijk, zonder dat je iets erbij hoeft te verzinnen, en dat is een veel en veel grotere en duizelingwekkende diepgang dan die van de kinderachtige ‘boodschappen’ en bekrompen moraallesjes die sommige ontwerpers en programmeurs ons proberen mee te geven en waar we dus eigenlijk helemaal geen boodschap aan moeten hebben.

    Wil je diepgang, ga naar de strategie-subforums van shmups.com, shoryuken.com of armchairgeneral.com.

    De volgende keer dat ik in een Japanse speelhal ben, zal ik iemand die net een heftige run in de nieuwste danmaku heeft gemaakt, de doorgeëvolueerde en onvoorstelbaar geavanceerde en gebalanceerde scoremechaniek ten volle heeft geëxploiteerd en een eerste plek in de ranglijst heeft veroverd, aanspreken: “Weet je eigenlijk wel wat je daarnet gespeeld hebt? Niets minder dan een meditatie op entropie.”

  46. Robert August de Meijer · 9-7-2011 · 16.57 uur

    Yups, zweverig kan het klinken. En toch werkt het. Als spellen de sprong willen maken van puzzels naar kunst, dan moet het kritiek ook springen van exacte woorden naar zweverige woorden.
    Dat sommige facetten van kunst heel moeilijk om te zetten zijn in woorden is eigenlijk het mooie van kunst. Computerspellen beginnen net deze waarde te krijgen. En het beschrijven hiervan, al is het zweverig, is waardevol. Het is ook serieus. Vind je analyses van poëzie niet serieus? Misschien zie je niet het waarde van zweverige theorieën. Heel veel mensen zien dat niet. Maar er zijn ook heel veel die daar wél wat aan hebben.

    Als je exacte analyses van computerspellen wilt, lees Unit Operations, Rules of Play, Half-Real, The Art of Game Design, Power-Up, The Art of Computer Game Design, etc.
    Wil je een uitgebreide exacte analyse van alle strategische en tactische mogelijkheden van Street Fighter, geef mij een paar duizend euro zodat ik dat allemaal in kaart kan brengen :P Universiteiten en kranten vragen niet om zulke stukken: het is té niche (voorlopig?). En eerlijk gezegd: het kost niet veel talent om een structuralistische analyse te maken van computerspellen. Gamers doen dat vanzelf wel op Shoryuken.com.
    Voorlopig is Playing to Win van David Sirlin waarschijnlijk datgene wat het meest in de buurt komt van wat jij zoekt.

    Als je goede, zweverige analyses wilt van computerspellen, dan raad ik Extra Lives van Tom Bissel aan. Het is geen Michiko Kakutani, maar het is een begin.

    Tenslotte: structuralistische analyses van interessante keuzes en zweverige analyses over thermodynamica sluiten elkaar niet uit. Niets om druk over te maken. Als analyses nergens op slaan, zullen mensen er geen waarde aan hechten en vanzelf uitsterven. Niets te verliezen voor ons. Misschien heel veel te vergaren als wij open voor staan.

    Ik moet trouwens hier aan denken: Radical ludologists vs. narrativists. http://www.ludology.org/2003/11/article-ludolog.html

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>