About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Harry Hol speelt al MMO’s sinds de dagen van de tekst-MUD’s. In de rubriek Level Up bericht hij wekelijks uit de wondere wereld van ‘s werelds massaalste gamegenre.
Ik loop al een tijdje met een vraag rond, waar ik maar geen duidelijk antwoord op kan vinden. Volgens mij is er namelijk sprake van een vreemd soort verwatering in het MMO-genre, en geen developer lijkt zich daar iets van aan te trekken. De vraag is heel simpel: waarom ontwerp je een grote open wereld in een fantasy-setting als je daar vervolgens instant teleportatie in toestaat?
In het echte leven houd ik niet van reizen. Nou ja, ik wil dolgraag andere landen bezoeken, en heb dat ook vaak gedaan: Israël, Turkije, Frankrijk, Groot-Brittannië… Ergens zijn is leuk. Een stad verkennen is leuk. Maar het daadwerkelijke gedoe van je koffers sjouwen, treinen halen en het wachten tot je ergens bent… Nee, dank je. Dat zou ik in het echt dolgraag overslaan.
Maar net zoals ik geniet van de gedetailleerd beschreven reizen in fantasy-romans, met overnachtingen onder de sterren en gevaarlijke rivieren om over te steken, en verraderlijke moerassen om doorheen te worstelen, wil ik dat mijn virtuele wereld mij vooral een reis biedt. Ik wil genieten van de vrijheid van een virtuele wereld: vanuit mijn luie bureaustoel met een kop koffie of een glas wijn naast me de virtuele rozen ruiken en ontdekken wat daar achter de volgende heuvel ligt. Bovendien wil ik dat mijn reizen consequenties hebben: als ik naar B toe ga moet ik er rekening mee houden dat ik niet even snel naar A terug kan. Het moet moeite kosten waaruit ik voldoening haal. Wat is anders het nut van een grote virtuele wereld?
Open wereld
Een van de belangrijkste tegenargumenten die mensen gebruiken als ik beweer dat Call of Duty een MMO is, is dat er geen ‘open wereld’ is. Het spel dropt je simpelweg in het juiste level en knallen maar. Kijk dan nu eens naar twee populaire MMO’s van dit moment: World of Warcraft en Lord of the Rings Online: beiden bieden een immens grote spelwereld om doorheen te wandelen. Dit hoeft echter niet. Vooral LOTRO biedt talloze manieren om in een oogwenk van A naar B te flitsen. Of dat nu ‘fast horses’ zijn, die na een paar seconden galloperen dematerialiseren, om je na een laadscherm op de plaats van bestemming te brengen, of de Instance Finder, of de ‘fast travel skills’ waarmee je je met een druk op de knop naar vaste plekken transporteert. Wie de boeken van Tolkien kent, weet dat Frodo’s reis van de Gouw naar Rivendell vele maanden duurde. Maar hier komt LOTRO: die doet het in een paar seconden! World of Warcraft maakt het met zijn Dungeon Finder en diverse teleportatiemogelijkheden ook heel makkelijk om in een oogwenk daar te zijn waar je wilt zijn. Alleen de flightpaths geven nog de afstanden eerlijk weer.
Wat een verschil toen ik twintig minuten op de boot moest wachten in Lineage II, waarna een reis van zeker een kwartier volgde. Voor je een dergelijke trip begint, denk je wel goed na of je je virtuele tandenborstel niet vergeet. Als je dan ergens bent, dan maak je daar het beste van. Je probeert vrienden te worden met wie er op dat moment ook is. Je gaat moeite doen om leuke dingen in de buurt te ontdekken in plaats van dat je hele stukken landschap links laat liggen.
Paradox
Ik besef dat het raar is dat ik wel wil wachten op een virtuele boot maar niet op een echte trein. Hiervoor heb ik twee redenen. De eerste is ‘immersie’. De werelden in MMO’s zijn stuk voor stuk fantastisch: vreemde planeten of landen in vergeten tijden, bevolkt door onbekende wezens en doordrongen van onvoorstelbare technologie of mystieke magische krachten. Om het gevoel te hebben dat ik toch in een ‘echte’ wereld rondloop, wil ik dat bepaalde regels uit de realiteit ook hier opgaan. Een bootreis die tijd kost geeft me de illusie van werkelijke afstand.
De tweede reden is dat, als je allerlei instant teleportatie toestaat, de spelwereld op een gegeven moment in de weg gaat zitten. Waarom is die wereld er dan in vredesnaam? Waarom kan ik wel naar punt A flitsen, maar niet naar punt B? En waarom moet ik, bijvoorbeeld, een half uur wachten voor ik gebruik kan maken van mijn flitsvermogen? De eenheid van het spel verbrokkelt. De virtuele wereld verwordt tot een ontzettend onhandig menu, waarin je als muisaanwijzer naar de juiste plek beweegt en jij als muisaanwijzer soms snel en soms langzaam gaat. Eenmaal aangekomen in het juiste gebied doe je een stukje gameplay waarna het muisaanwijzeren verder gaat.
Nu zeg ik niet dat huidige spellen zoals WoW en LOTRO opeens alle snelle reismethoden moeten opdoeken. Deze games zijn ontworpen met dit soort mogelijkheden in gedachten. Ik hoop echter dat er ontwerpers zijn met de durf om een virtuele wereld te ontwerpen waar de wereld er toe doet. Zoals in Minecraft, waar je meer gevaar loopt als je verder van je basis af bent, waardoor een ontdekkingsreis opeens gevaarlijk en waardevol is. Geef mij mijn virtuele reis. Ik ben immers een man en geen muis(aanwijzer).
