Wat is er in hemelsnaam leuk aan Brawl?



“Het is dat ik Super Smash Bros. Brawl van Nintendo heb gekregen, anders had ik het waarschijnlijk niet aangeraakt (Super Smash Bros. heb ik nog wel met vrienden gespeeld, Melee was ik heel snel klaar mee), dus misschien moet ik hier helemaal niet over beginnen, maar ik doe het toch. Ik voel er echt heel weinig bij. Sterker, na een halfuur (dat voelde als uren) lukte het me niet om verder te spelen. Kon me er gewoon niet toe zetten. Kan iemand me uitleggen wat er leuk is aan het vechten in Brawl? Alle discussie die ik overal lees gaat namelijk over randzaken en een antwoord op deze essentiële vraag kan ik niet vinden.”

Aldus Niels, op het forum. Nou, Niels, ik zal het jou (en de lezers thuis) eens haarfijn uitleggen in deze uiterst subjectieve Bashers-review met een uiterst hoog tl;dr-gehalte.

En niet zo janken, anti-Brawlers; al dit geblog over Smash Bros. houdt binnenkort wel weer op. Kunnen jullie je die Halo 3-periode nog herinneren? Juist.

Enfin, Super Smash Bros. Brawl.

Het is geweldig.

Die ‘randzaken’ waar Niels ’t over had, dragen daar zeker aan bij. Al die nostalgie, die trofeeën, die muziek, de referenties, de knipogen, de charme; zonder al die dingen zou Super Smash Bros. nooit de aandacht hebben gekregen die het nu krijgt. Het is net als wanneer je op een warme zomermiddag door de Kalverstraat loopt en opeens een prachtige brunette ziet ‘met alles d’r op en d’r an’. Pas na het tweede afspraakje kom je er achter dat het ook nog eens wife-material is, maar als het niet aan haar gezegende uiterlijk had gelegen, dan had je dat niet eens willen ontdekken.

Dus ja, negeer die randzaken vooral niet. Een spel draait immers om plezier, en ik put toch opvallend veel genot uit het lezen van de verhaaltjes die bij de trofeeën staan, om maar wat te noemen. En zou ook lang niet zo veel van bijvoorbeeld Snake z’n speelstijl hebben genoten als ik niet zo’n voorgeschiedenis had met zijn desbetreffende spelreeks. Hoe je het ook wendt of keert, die ‘randzaken’ horen bij Smash.

Maar het vechten en zo. De gameplay. Ik hoor je het denken: “Zo’n 16-bit Andross die plotseling uit een capsule knalt en polygonen op je afkotst, is allemaal wel leuk en aardig, maar ik heb Starwing vroeger niet gespeeld. Ik voel die nostalgie niet. Dus beantwoord Niels z’n vraag en vertel waarom de game leuk is voor iemand die géén harde krijgt van alles wat met Nintendo te maken heeft.”

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor het eerst Street Fighter II Turbo op de Super Nintendo speelde. Een wereld ging voor me open. Tevens ervoer ik een zeldzame vorm van dualiteit; enerzijds wilde ik dat spel doorspelen totdat ik doodviel van vermoeidheid en anderzijds wilde ik de controller neersmijten uit frustratie. Ik verloor namelijk altijd van mijn buurjongen, voornamelijk omdat hij wel alle special moves wist uit te voeren en ik niet. Een dragon punch (beneden, voor, beneden-voor + punch)? Lukte me nooit.

Dat ik ondertussen zelfs moeilijke Guilty Gear-combo’s uit mijn mouw schud, doet er even niet toe. Het punt is dat Brawl een soortgelijke diepgang en tofheid weet op te wekken door juist van een hele simpele besturing gebruik te maken. Gewoon een aanvalsknop en een richting, that’s all. Het mooiste aan dit alles, is dat het intuïtief aanvoelt én consistent is voor alle personages; wie er één onder de knie heeft, heeft een uitstekende basis voor de rest.

Die consistentie in besturing is perfect. Vaak zijn de daaruit voortkomende aanvallen ook erg trouw aan de gameserie van het desbetreffende personage, en door de eenvoud van de uitvoering een genot om te gebruiken.

Zo is de neutrale B-aanval meestal een projectiel of een sterkere standaardaanval. Als Ryu in Brawl had gezeten, dan zou het z’n Hadoken zijn geweest. B plus een horizontale richting is meestal een aanval met een groot bereik of een combo en B met de stick naar beneden is meestal een grappig foefje, zoals een counter of iets dat projectielen reflecteert.

Misschien wel de belangrijkste is de B-aanval naar boven; niet alleen is dat vaak een erg handige aanval die iets-teveel-rondspringende tegenstanders onderschept, maar het fungeert ook nog eens als een derde sprong die onmisbaar is voor een succesvolle recovery na een geïncasseerde smash attack.

Hoe je het ook wendt of keert, voor een grootse fighter met zoveel verschillende, uitgebreide personages, is Brawl de meest intuïtieve game die er is. Althans, als je ook de tijd genomen hebt om de mechanieken van de game te begrijpen. Het credo ‘makkelijk om te begrijpen, moeilijk om te meesteren’ gaat naar mijn mening dan ook niet op voor de serie. Eerder ‘relatief makkelijk te leren, relatief moeilijk te meesteren’. Wellicht dat Niels daarom Brawl niet begrijpt? Wellicht dat hij ervan uitgaat dat, net als bij veel andere grote games van ‘the big N’, dit heel erg pick up and play zou zijn.

Dat is het niet. Smash is nooit een conventionele fighter geweest, en dat komt niet alleen door de besturing. Ken de basics dus, alvorens je jezelf in een potje stort dat er inderdaad erg chaotisch uit kan zien. Snap hoe je smashes uitvoert, zie in hoe belangrijk het is om te verdedigen en rollen, begrijp hoe je moet terugkomen.

Speel niet met die ‘Ik sla je dood’-mentaliteit en ontwikkel een ‘Ik bitchslap je verdorie het scherm uit’-manier van denken. Kwestie van een dag of twee in de Training en Classic Mode rondhangen en experimenteren. Ook die Tutorial-video is er niet voor niks. Wie enkele uurtjes investeert in de basics, zal nooit meer een zo’n onnodige “Ik snap er niks van – het speelt te zweverig – ik zie niet wat er gebeurt – hè, hoezo ben ik nou al dood – OMG WTF EEN SNORLAX” hoeven uiten.

Dat elk personage daarnaast zo uniek is (Pit en Pikachu; een wereld van verschil) maar toch op zo’n uniforme wijze naar je input luistert, is niets minder dan geniaal. Ik kan Smash veel langer spelen dan welke andere fighter dan ook, omdat ik na verloop van tijd gewoon personages en levels kies d.m.v. de Random-knop en daardoor geen enkel potje hetzelfde is. Ik heb letterlijk in al mijn jaren Smash nooit het idee gehad dat ik dezelfde matches speelde. This shit just doesn’t get old. Dat ik Melee heb zitten spelen tot de dag dat Brawl verscheen, getuigt daarvan.

Het plezier zit ‘m dus in de gameplay. Iemand wegmeppen is gewoon tof; een levensmeter leegslaan verveelt veel sneller. Het zien groeien van een percentage (waar een personage lichter door wordt) daarentegen niet. Er zit niet per se een limiet aan. Weggesmasht worden kan immers op zowel 30 als 187 procent. Een-op-een-matches zijn hierdoor superspannend. Met z’n vieren is het dikke pret. Zet de vaak hilarische items uit en je hebt een fighter die op competitief niveau gerust kan meedraaien met z’n 2D- en 3D-genregenoten, en zet ze aan voor een van de meest intense partygames ooit.

Dus ja, Brawl is tof. En nee, niet eens omdat uit elke porie van de game ‘Nintendo’ druipt, maar omdat het keer op keer gewoon weer epic win is. Het multiplayer-is-een-verplichting-cliché is echter wel waar; in je eentje is Brawl gewoon een grappig vechtspelletje, net zoals de Arcade Mode in elke 2D-fighter nauwelijks meer bevredigt en stiekem enkel dient om te kijken of je skills nog aantoonbaar zijn. Maar hé, ondertussen hebben we friend codes!

Bovendien wordt Smash memorabel door de geweldige multiplayer-anekdotes die je achteraf kunt vertellen. Het is echt zo’n titel die, door zijn onverwachte matches, in je hoofd blijft zitten. Die GTA-verhalen zijn ook leuk, maar wie graag smasht, heeft veel grappigere dingen meegemaakt.

Laatst nog, speelde ik in het Bridge of Eldin-level, waar in het midden van de brug een groot gat was ontstaan. Net nadat ik mijn tegenstander in het gat sloeg, materialiseerde uit een donkere twilight portal het deel van de brug dat ontbrak, nét voordat mijn tegenstander de kans had om terug te komen. Zijn futiele poging tot een recovery zorgde aan beide kanten voor veel hilariteit; het was de ongeplande timing die het scenario zo perfect maakte. En dit was slechts een van de simpelere situaties die ik afgelopen week online heb mogen meemaken.

U weet genoeg?

U bent overtuigd?

Ik lul teveel?

Oké.

Dus nu even met z’n allen: Brawl is tof! Bijvoorbeeld:

Omdat Bowser een heerlijke, suïcidale klootzak is.

Omdat “I think I can relate to that” voor een oprechte LOL zorgde.

Omdat FLUDD helemaal niet waardeloos is.

Omdat zelfs een simpele match op een simpel level zonder items tof is om naar te kijken.

Omdat het succesvol weten te raken met de magische flying kick van Zelda, het elektrische knietje van Captain Falcon of een omgedraaide Warlock Punch van Ganondorf uiterst bevredigend is. Of nog mooier, een gesmashte klap met een honkbalknuppel, uiteraard in combinatie met die oorverdovende (althans, voor je tegenstander) ‘PING!’.

Omdat het magisch is wanneer je als Wario je tegenstanders aan het comboën bent en vervolgens uit het niets een volledig opgeladen ruft laat barsten die je drie vijanden tegelijk het scherm uit knalt.

Iedereen schaterlacht; zelfs de verliezers vonden het geweldig om zo te moeten gaan. En zelf heb je een grijns op je bek waar zelfs Wario met zijn groteske porem niet aan kan tippen.

Dus ja, Brawl. Negen B-knoppen van de tien. U leeft er maar mee.

12 reacties

  1. Erwin · 5-7-2008 · 14.01 uur

    Heerlijk spel en ik moet zeggen dat Brawl meer dan Melee vechters heeft die me niet snel vervelen. Meta Knight, Snake en Pit zijn bijvoorbeeld even drie toevoegingen die gewoonweg heel tof zijn. En het idee dat je tegenstanders het veld uit moet meppen is inderdaad briljant. Geeft ook meer voldoening dan een lege HP meter denk ik ;)

  2. Senic · 5-7-2008 · 14.09 uur

    Dankje… Nu moet ik wel een Wii halen met SSBB!

  3. Pieter · 5-7-2008 · 14.35 uur

    “Hoe je het ook went of keert, (…)”

    Foei Samuel, de correcte uitdrukking is: “Hoe je het ook wendt of keert, (…)”

    Super Smash Bros. Brawl is naast een goed uitziende schone ook nog eens een volledig pretpakket met plezier voor iedereen. Naast schoonheid is het karakter ook een belangrijke factor.

  4. Joe · 5-7-2008 · 15.17 uur

    Oh ja, dat Bridge of Eldin incident blijf ik me altijd herinneren Sam :’) Maar de volgende keer pak ik je terug! Dan Falcon Punch ik je wel in een groep voorbijrazende F-Zero racers ofzo.

  5. ErikJ · 5-7-2008 · 17.52 uur

    Hoor net van een vriend van me dat hij het spel gekocht heeft. Ga het dan ook maar snel eens bij hem proberen! En als ik het tof vind, ga ik hem misschien ook maar voor thuis aanschaffen…

  6. KOOLWIJk · 5-7-2008 · 19.07 uur

    volgens mij had je het niet beter kunnen verworden

    als je het niet erg vindt ga ik nu dan ook even lekker Toon Link unlocken

  7. Mitch · 5-7-2008 · 19.18 uur

    OMG WTF EEN SNORLAX”

    I l0led xD

    geweldige game, gewelddg betoogt. ook een mooi moment: de muren in Shadow Moses island en het lanceerding in het windwaker lvl zorgen voor hilarische momenten :D

  8. Gunstar · 5-7-2008 · 23.25 uur

    Ik ben persoonlijk echt groot fan van het minuscule safety-hokje in Norfair. :’)

  9. Niels ’t Hooft · 6-7-2008 · 0.37 uur

    Dank voor de uitleg, Samuel! Ik denk dat Smash gewoon niet aan mij besteed is. Twee dagen gaan zitten om te oefenen en langzaam lol te gaan krijgen in een game: ik zie het niet gebeuren ;-) Brawl is zo’n zeldzame game die ik gewoon in het plastic had moeten laten zitten.

  10. Samuel Hubner Casado · 6-7-2008 · 15.59 uur

    @Pieter: Bedankt, gecorrigeerd. Grappig dat ik het aan het begin van mijn artikel wél goed heb geschreven en later niet. I blame the weekends.

    @ Joe: Is cool, die staat. :)

    @Gunstar: Heb je het bijbehorende event al gedaan? ;) Op Hard is ‘t frustrerend genoeg om er geen fan meer van te zijn.

    @ Niels: Geen probleem, uiteindelijk is het ‘ieder z’n ding’ cliché gewoon altijd van toepassing!

  11. Piccolo · 18-7-2008 · 12.24 uur

    Ik vond het adventure gedeelte leuk om te doen. Nu ik het uitgespeeld heb vind ik Classic, te classic en hoop ik dat the trophy-hunt niet gaat vervelen…

  12. Pr.Bowser · 12-8-2013 · 10.37 uur

    Brawl heeft meer content dan zowel Melee als Smash Bros. Meer personen, meer items, etc. Ik hoop dat Smash Bros. 3DS/Wii U een crossover is tussen Melee en Brawl, omdat ze allebei goede, maar ook allebei slechte dingen hebben. Bijvoorbeeld Melee is veel kleiner, minder goede muziek op de stages (p) maar als je een echt tournooi wil doen moet je voor melee gaan, vanwege random tripping in Brawl.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>