Als een man een dergelijke mening is toegedaan, hoor je daar bijna niemand over, maar als een vrouw het eens verfrissend vindt dat de vrouwelijke hoofdpersoon niet alleen dingen kan die geen man haar nadoet, maar zich ook nog eens bewust is van haar vrouwelijkheid en daar mee speelt, dan krijgt ze meteen een etiketje. Persoonlijk vind ik dat een beetje makkelijk. Zoveel Bayonetta’s kent de gamesindustrie niet en dus is het niet gek dat ze wordt gekoesterd. Maar zoals Sent al schreef gaan we uiteindelijk allemaal aan de haal met de intentie van het product.

Overigens heeft The Escapist (bekend van Zero Punctuation) ook een duit in het zakje gedaan,een mannelijke duit welteverstaan. ;-)

http://www.escapistmagazine.com/articles/view/columns/on-the-ball/7053-On-The-Ball-Pimping-Bayonetta

Misschien ben ik dan ‘engig’, maar ik denk dat mijn afkeer voor dit soort columns en gedachte gangen, of het nu door man of vrouw geschreven wordt, komt uit mijn ervaring met het briljante concept Gender & Ethnicity (ofzo) Studies, in het Nederlands ook wel Vrouwenstudies. Het enige wat men daar probeert is de oneerlijkheid jegens vrouwen in de geschiedenis of in diverse cultuurgebieden aan te pakken. Ik heb daar bijvoorbeeld met verbijstering zitten luisteren naar een vrouw die mij, en de rest, ging vertellen hoe je in de geografische verdeling van een land een vrouw kon zien en dat men daarom naar een eigen land verwijst alsof het een vrouw is. Het ging compleet door van bergen als boezem en de monding van de rivier als vagina. Ontzettend vaag en apart. Daarnaast draaiden de discussies altijd om hoe vrouwen als stereotypen werden weggezet. Eén keer heb ik de discussie aangegaan, want als vrouwen in reclames stereotypen zijn, zijn mannen dat ook, dat liep bijna slecht voor me af.

Dat is de reden waarom ik met enige scepsis naar de column van mevrouw Alexander kijk. Ze wil heel graag vrouwen als held zien in een door mannen, zowel in games als spelende, gedomineerde industrie, zie de laatste zin bijvoorbeeld —I already know that women can do all the same things men can. This time, I get to see a woman do plenty of things men can’t. And I love it.—. Ik snap dat het een reactie tegen de overdreven gedachtegangen rond de seksualiteit is, helaas zoekt ze in haar column wat mij betreft het andere uiterste op.

Dat gezegd hebbende, sta wel vierkant achter mijn mening omtrent Bayonetta.

En Rogier, nothing personal, maar in dezen staan we denk ik gewoon lijnrecht tegenover elkaar. ;-)

P.S. Een ‘edit’-knop zou wel erg prettig zijn, beste Bashers-mensen. Dan kan ik die hinderlijke ‘t’ achter onderscheid weghalen. ;-)

Sent, goede punten, maar besef wel dat dit een spel is voor eenzame mannen. ;-)

“Het punt is dat je aan de haal gaat met de intentie van een product. Bayonetta is zelfs op deze manier ontwikkeld in het hoofd van een man om haar ‘vrouwelijkheid en seksualiteit’ te benadrukken”

Maar..wij gaan toch allemaal aan de haal met de intentie van dit produkt?? Wij bekijken en beoordelen Bayonetta vanuit dat westerse referentiekader, dus in hoeverre kun je zeker zijn over de intentie van een Japanse developer? Vrouwelijkheid en seksualiteit benadrukken betekent voor Japanners waarchijnlijk nét even iets anders dan voor ons. ;-)

Ik juich dan ook erg toe dat er vrouwelijke columnistes/gamers zijn die nu eens niet gelijk vanuit dat (vrij preutse) westerse kader gaan lopen schreeuwen dat iets vrouwonvriendelijk is of het vrouwelijk lichaam exploiteert.

Ik heb het spel nog niet in bezit, maar ik ga hem zeker nog kopen. Mijn vrouw en ik hebben grinnikend op de bank gezeten bij al die absurde cutscenes van de demo en ik heb gehoord dat het alleen maar absurder wordt. Heerlijk!

Camera en hoofdpersonage ‘spelen met elkaar’. Net zoals speler en game onderling eigenlijk. Vind ik persoonlijk mooi aan Bayonetta, alles aan deze game is ‘game’. Niet te veel blindstaren op lichaamsproporties. :)

En ik blijf liever in discussie met jou dan met een columnist

@Bart
Uiteindelijk gissen we allemaal naar de intentie van het product, we kunnen niet voor de makers spreken. We kunnen er wel commentaar op geven en dat is precies van Alexander doet. Daar hoef je het niet mee eens te zijn, maar er is ook niks mis mee. Ik heb meer van haar gelezen en ik krijg nou niet bepaald een Opzij-gevoel bij deze dame. Je kunt het ook ‘engig’ noemen om haar een labeltje op te plakken en in een feministisch hoekje te zetten ;-)

Zelf vind ik zeker wat voor haar betoog te zeggen, ook al is ie vanuit een vrouwelijk perspectief geschreven. Je kunt van Bayonetta in ieder geval zeggen dat ze geen standaard dame in nood is. Ze is de ster van de show en weet dat ook. Ze is niet alleen vrijgevochten en ‘badass’, ze speelt ook met de camera, zoals popsterren als Madonna en Lada Gaga dat ook doen. Daar is ook helemaal niks mis mee. Seksualiteit als wapen, zoals Chris Dahlen het stelt, wordt door veel vrouwen gehanteerd. Van mij mogen ze.
Hoe dan ook: het is Bayonetta die de lakens uitdeelt en daar komt geen man tussen.

Bovendien kun je zeggen dat de game naast de vele jubelrecensies ook voor discussie zorgt en daarmee ook al vanuit dat punt bezien een stuk interessanter is dan menige ‘arthousegame’. Vooral de column van Chris Dahlen op Edge Online zorgt voor interessante discussie. Twee meningen wil ik jullie (in verkorte vorm) niet onthouden, omdat ze aansluiten op wat ik hierboven kort probeerde neer te zetten.

“Bayonetta is a kind of character that is almost non-existent in videogames: a strong, confident, cocky, aggressive woman. Her blatant sexuality is for her own amusement, not the amusement of others (more Lady Gaga than Brittney Spears if that makes sense). She is not the typical mainstream male fantasy. She is a physically imposing amazon; a tower of strength.
Unlike most game characters, Bayonetta was designed by a woman, Mari Shimazaki, who has embued the character with a genuinely feminine presence that goes far deeper than the typical male wish fulfillment designs out there.”

“Unlike John_Tati, I think it’s fair that Chris has focussed on the prudish responses to Bayonetta’s version of sexuality - there is a line of response where people have been getting all squeamish about this character, and it’s a bizarre response given that many of these same people will see no problem in the jiggling breasts of any other generic, but passive female game character.
And I think something John is, if not missing, then certainly underplaying, is that all the ‘phallic symbol’ ‘subjugating male gaze’ arguments ultimately defeat any real discussion of the character. It’s a game. There’s weapons. She’s a woman. Lazy Feminist critique bingo full house - not that I’m saying that his points are lazy, just that the line of argument about how her sexuality is subjugated and configured to male desires is a false full stop. It’s actually the playfulness of the sexuality being acknowledged, of it being almost a fourth-wall breaking device that threatens some men and is the interesting difference to the Hentai - the shapes may be similar but their roles are different..
The game encourages you to gawp at her abilities just as much as her assets - it’s all part of the spectacle. Bayonetta comments both on how the character is playing up to that gaze as much as it gives her a voice to express her own playful, aggressive and often camp sexuality. That’s not the same as being made safe and scripted by men, it’s something entirely more overt, knowing and interesting. You could argue that working against the dominant attitude to women in games only means it acknowledges them, and therefore it’s defined by its limitations, but that, like all the cod feminism, is just one of postmodernism’s little tricks for going round in circles and talking about itself.”

@rene, sorry voor de toon, ik verdedig hier een verschrikkelijk preuts standpunt. Daar moet ikzelf dan weer contragewicht voor bieden.

Geweldige principes, man. Dan zie ik toch liever de speelse en onschuldige girl power van Bayonetta. Ook nog eens een dijk van een game trouwens.