Wie is de Nederlandse gamejournalist?



Stijn Roelofs doet voor zijn opleiding onderzoek naar gamejournalisten. Op verzoek van Bashers publiceert hij hier de resultaten van een enquête.

Ze zeggen het zelf: het is de beste baan ter wereld en als er dan toch een puntje van kritiek moet zijn: het mag best wat meer verdienen. De gemiddelde gamejournalist in Nederland is een man, eind 20 met een freelance contract die van zijn hobby zijn werk heeft gemaakt.

Statistisch gelul

Net voor de E3 heb ik alle gamejournalisten in Nederland proberen te bereiken. Maar wie zijn er eigenlijk ‘gamejournalist’? Is dat ook de puber die Tiger Woods 2010 opgestuurd krijgt met de vraag om binnen een week een stukje van 500 woorden in te leveren? En zijn het ook de mensen die van zichzelf eigenlijk niet vinden dat ze ‘journalist’ zijn? Ja. Voor dit onderzoek wel. In feite heb ik iedereen benaderd die min of meer als vaste (bij)baan heeft om te publiceren over games. Uiteindelijk vulden 34 mensen de enquête geheel in. Geen groot aantal, maar ik vermoed dat ik hiermee zeker de helft heb bereikt van de mensen die voldeden aan het criterium om überhaupt mee te doen.

Maar let’s get down to business! Tenslotte is de gamejournalist sowieso niet te porren voor onderzoek en feiten en gaat het slechts om subjectieve meningen, toch? Fout.

‘Mijn jeugddroom was om blut te zijn.’

In het algemeen zijn gamejournalisten (ik blijf deze term gebruiken, vul zelf de betekenis maar in) tevreden met hun baan. Ze zien het als hun hobby en vinden het belangrijk en uitdagend werk. Een krappe 50% zegt hiermee een ‘jeugddroom’ verwezenlijkt te hebben. De doorgroeimogelijkheden in dit carrièrepad en het salaris scoren wat minder positief, maar goed: bijna 95% geeft aan hun baan als ‘plezierig’ beschouwen, dus je moet ergens wat inleveren, zullen we maar zeggen.

Als de gamejournalist iets zou mogen veranderen aan zijn werk, dan heeft dat toch wel te maken met behoefte aan iets meer diepgang. Redacteuren willen meer tijd voor onderzoek naar de game-industrie (bijna 60%) en vinden dat hun redacties hun werk serieuzer moeten nemen (meer dan 70%).

De heren (10% is vrouw) ontkennen ten stelligste dat ze beïnvloed worden door hun nauwe samenwerking met de uitgeversbedrijven. Meer dan 75% geeft aan geen rekening te houden met de gevoelens van de uitgevers en ontwikkelaars in hun werk. De gamepers denkt zijn onderbewustzijn volledig onder controle te hebben, want er is in ieder geval geen enkele moeite met het aannemen van grote cadeaus (bijna 45%).

Taboe

Het taboe dat recensenten games niet helemaal spelen alvorens een oordeel te vellen, is nu toch wel verleden tijd. Spellen worden natuurlijk ook steeds langer en met de opkomst van MMO’s is het soms niet eens mogelijk om aan deze verwachting van de lezer te voldoen. Meer dan de helft komt ervoor uit: ik zie niet altijd het einde van een spel voordat ik mijn recensie schrijf.

Meer resultaten in dit Word-document.

7 reacties

  1. Robert Hoogendoorn · 30-6-2011 · 15.03 uur

    Ik tel niet meer mee :( Maar goed, laten we vooropstellen dat onderzoeksjournalistiek een dure bezigheid is voor werkgevers, en dus mogen we blij zijn als we betaald een uitgebreid achtergrondartikel kunnen pennen. Maar goed, diepgang en onderzoek kan je zelf in je werk stoppen, dat lijkt mij een keuze.

    Wel leuk dit onderzoek. Sluit de uitkomst aan bij je vermoedens? Is dit, in vergelijking met andere takken van de journalistiek, anders? Ik denk dat er nog wel een paar interessante vragen zijn over je onderzoek, desalniettemin leuk! :)

  2. Bart S. · 30-6-2011 · 21.47 uur

    Ah gut, arme Robert. Of moet ik zeggen: meneer Ownage?

    Dat neemt niet weg dat we in Keulen weer een biertje drinken na afloop van de Sony-presentatie.

  3. Stefan Popa · 30-6-2011 · 23.01 uur

    Leuk dat iedere gamejournalist meer diepgang wil, maar dat (vrijwel) niemand die stappen durft te zetten.

  4. Robert Hoogendoorn · 1-7-2011 · 0.15 uur

    Leuk dat mijn Ownage verleden nog ronddwaalt op het web. Niet lullig bedoelt, maar wie ben jij Bart S?

  5. Bart S. · 1-7-2011 · 13.25 uur

    Bart Smakman. Vroeger Play-TV gemaakt met de heren van TukkerVision.

    We gaan nog trouw elk jaar naar Keulen. Voorheen Leipzig.

  6. Stijn Roelofs · 1-7-2011 · 19.42 uur

    @StefanPopa: Dat is inderdaad een van de interessante conclusies die je kunt trekken uit het Word-Document.

    @RobertHoogendoorn: Mijn vermoedens werden grotendeels bevestigd, maar dit had ook te maken met het feit dat deze enquete aan het einde lag van een veel langduriger onderzoek naar de Nederlandse gamepers. Ik heb in dit onderzoek vergelijkingen getrokken met oorlogsjournalistiek, sportjournalistiek en roddeljournalistiek, waarbij de overeenkomsten onder andere liggen in de nauwe verbanden tussen onderwerp en journalist en de manier hoe de mainstream-pers neerkijkt op de beroepspraktijk van deze subgenres.

  7. Robert Hoogendoorn · 5-7-2011 · 16.40 uur

    @Bart - Ah! TukkerVision, die (her)ken ik wel :)
    @Stijn - Helder, dank!

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>