Xenoblade Chronicles: een liefdesverklaring



Soms weet je ineens weer waarom je hele werkzame leven in het teken staat van games. Dan komt er een spel voorbij waarvan je, tja, gewoon gelukkig wordt. Voor mij is Xenoblade Chronicles zo’n game.

Opwinding

Mijn liefde voor games hangt niet aan één genre. Het begon ooit met Commodore 64-titels die ik me nauwelijks nog herinner (iets met Egypte, speren en rennen), met Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards en Sopwith, met Sim City en Civilization, met Doom en Deus Ex.

De eerste periode bestond vooral uit opwinding. Enthousiasme over de ontdekking dat er zoiets was als een computerspel. Over de enorme grafische sprong die Doom maakte (“Kan dit?! Op mijn computer?!”), de adrenaline van grote veldslagen in Civilization, de trots op mijn immense steden in Sim City.

Geluk

Rennend door de prachtige open ‘cel-shaded’ wereld van Dragon Quest VIII op de PS2 kwam daar een nieuwe emotie bij. En, sorry voor het cliché, ik kan het niet anders omschrijven dan geluk. De combinatie van vrijheid, van een doel, van het verhaal, de muziek; ik was even helemaal tevreden. Ook Final Fantasy X en XII creëerden zulke momenten. En toen… toen niets.

Ja, natuurlijk, er bleven geweldige games komen waar ik intens van heb genoten. Fable II, World at War, Battlefield: Bad Company, Nier en zeker het prachtige Red Dead Redemption. Maar die momentjes van geluk, die waren er niet.

Dragon Quest verhuisde naar de door mij verfoeide DS en Final Fantasy XIII… Tja, wat had ik die game graag geweldig gevonden.

Xenoblade

Plots was daar een trailer van Xenoblade Chronicles. Voor de Wii. Een platform dat al bij zijn geboorte achterhaald was. Maar toch, die enorme en vooral diverse wereld, die heerlijke stijl, die prachtige muziek. Zou dit hem dan zijn?

Geen idee wat het verhaal was, de trailer was immers in het Japans. En dat was direct ook het probleem, want Nintendo of America moest er niets van hebben. De kans dat de game ooit in het Engels zou verschijnen was nihil. Totdat de Europese tak er brood in zag en de hele game lokaliseerde. Met Britse stemmen.

Verschrikkelijk

Vorige week belandde Xenoblade Chronicles in de Europese winkels. Direct na terugkomst uit Duitsland (GDC/Gamescom) heb ik hem aangeschaft. Zo’n tien uur speeltijd zit erop en mijn oordeel: verschrikkelijk.

Verschrikkelijk omdat deze game op dit moment komt. Ik heb er eigenlijk helemaal geen tijd voor. Hell, ik heb eigenlijk helemaal de tijd niet om dit verhaal te schrijven. Maar Xenoblade is speciaal. Speciaal omdat het spel mij in die eerste tien uur al zo vaak gelukkig heeft gemaakt.

Clichés

Je moet er van houden, de Japanse RPG. Clichés te over, ook in Xenoblade. De hoofdpersoon is een wees (noem mij één geslaagde JRPG met een protagonist die zijn beide ouders nog heeft), de bikini is ook hier de beste verdediging voor strijders van het vrouwelijk geslacht en het lot van de wereld ligt wederom in handen van een stel tieners.

Het zijn clichés die je voor lief neemt, ook al snappen ‘buitenstaanders’ er niets van (doet me denken aan het moment dat ik zeer enthousiast Final Fantasy XII aan een vriend liet zien, waarin je eerste serieuze gevecht tegen een ontsnapte tomaat is; de reactie laat zich raden).

Bizarre wereld

Al bij de opening laat Xenoblade zien zich niets aan te trekken van de zogenaamde wensen van het Westerse publiek en presenteert een totaal bizarre wereld. Twee giganten van kennelijk enkele honderden kilometers hoog knokken in een oneindige zee totdat ze beiden het leven laten. Hun lichamen, die overeind zijn gebleven, vormen de wereld van het spel. Enorme gebieden worden dan ook aangegeven als ‘De Voet’ of ‘Het Been’. Als westerlingen zoiets verzinnen komt zoiets zelden over, doen Japanners het, dan slik je het. Nee, dan ga je erin mee. Dat zie je in hun boeken, in hun films en zeker in hun games.

Het blijft een Wii-spel, dus puur grafisch gezien moest er een hoop sneuvelen om die enorme wereld mogelijk te maken. Dat betekent textures met een lage resolutie, houterige animatie en lichteffecten die we nog kennen van de PS2. Maar als dat het wisselgeld is voor zo’n diverse, levendige en verrassende wereld: graag!

Speelplezier

Xenoblade brengt het speelplezier terug in de JRPG. Weg is de pathos van een Final Fantasy XIII, weg zijn de dertien-in-een-dozijn werelden van de Aziatische MMO’s, weg zijn de opgeknipte, verhaalloze missies van Monster Hunter.

Pas tien uur duurt mijn reis door deze geweldige wereld, maar nu al durf ik niets over het verhaal te vertellen. In die eerste uren heeft het spel mij al zo vaak verrast, zo vaak alles omgegooid, dat elke poging tot beschrijving de game bederft voor anderen.

Wat er ook volgt - mijn Wii draait al warm - de eerste tien uur maken het spel al tot de beste JRPG van deze generatie. Speel Xenoblade, je wordt er gelukkig van.

18 reacties

  1. Osahi · 25-8-2011 · 11.02 uur

    Ik kan me hier grotendeels in vinden. Heb de game gekocht op release maar moest hem noodgedwongen even laten liggen omdat ik een andere titel dringend moest uitspelen en recenseren. Toen ik echter op een vrije dag nietsvermoedend aan het avontuur begon verzette ik al snel een zestal uur op één dag. (Wat vroeger de regel was, nu eerder een zeldzame uitzondering). Ik word er helemaal nostalgisch van. Vol clichés, zo klassiek, maar daarom net zo knap. Alleen wordt ik soms gek van het vechtsysteem dat erg sterk is, maar hier en daar behoorlijk hectisch en onoverzichtelijk dreigt te worden en me al meermaals liet sterven. Wat is er mis met Turn Based combat jongens? :D

  2. Inez · 25-8-2011 · 11.31 uur

    Al een week bijna compleet verslaafd.. elke keer dat je denkt dat je doorhebt hoe het verder zal gaan, gebeurt er weer iets nieuws. Ben het wel eens met bovenstaande, die gevechten zijn echt zo hectisch dat je vaak nauwelijks doorhebt wat je aan het doen bent. Ook doet het me soms aan WOW denken, maar dan beter - vrijheid, quests, snel reizen/tijd veranderen + geweldig verhaal.

  3. Maarten Brands · 25-8-2011 · 13.11 uur

    Deze Wii-game triggerde me ook, maar denk toch dat ‘ie aan me voorbijgaat. Heb mijn Wii al lang geleden verkocht. Ik kan echt niet meer tegen sub-HD graphics. Ik moet die audiovisuele ‘oomph’ hebben, zeker bij een RPG. Die speel ik juist om mooie, nieuwe werelden te ontdekken.

  4. Randy Timmers · 25-8-2011 · 14.27 uur

    Ik twijfel zo of ik deze game moet aanschaffen. Wat me tegenhoud is die 50+ uur speeltijd.

  5. Wesley · 25-8-2011 · 15.22 uur

    Ik wil hem heem graag spelen.

    Wat mij alleen tegenhoudt is dat iedere Wii game er op mijn 40” full HD eruit ziet alsof mijn scherm is ingesmeerd met vaseline en dat begint me steeds meer tegen te staan.

  6. Simon Zijlemans · 25-8-2011 · 17.29 uur

    Altijd goed om te zien dat iemand NIER op waarde weet te schatten! Jammer dat we zo ondervertegenwoordigd zijn Matthijs…

  7. Rick · 25-8-2011 · 17.34 uur

    Wat Maarten en Wesley zeggen. Het lijkt me een toffe game en ik ben wel weer eens toe een aan lekkere JRPG, maar ik ben te verwend om me nog over de graphics heen te kunnen zetten…

  8. berrieg · 25-8-2011 · 17.37 uur

    Heb helaas al een tijdje geen Wii meer, maar ik word wel erg vrolijk van je verhaal. En mensen, verenigt u! NIER is een fantastische game. Het verhaal en de personages zijn zo mijn hart in gekropen.

  9. Matthijs Dierckx · 25-8-2011 · 18.04 uur

    Voor de grafisch gedeformeerden: met een component kabel is het nog prima te doen. Zou toch zonde zijn zoiets te missen: http://uk.wii.ign.com/dor/objects/14354769/xenoblade-chronicles/images/nintendo-kicks-off-xenoblade-push-20100401112956326.html?page=mediaFull

  10. Simon Zijlemans · 25-8-2011 · 18.23 uur

    Mij bekruipt overigens het gevoel dat deze rpg juist weer zo betoverend is omdat het zo ‘lelijk’ is. Waarom er deze generatie geen ouderwets sterke Japanse rpg verscheen? Misschien omdat onze fantasie zelf niets meer kan toevoegen aan al die schitterend gedetailleerde werelden, daarom zijn vrouwen met zonnebrillen ook meteen een paar stappen aantrekkelijker dan zonder.

  11. Ruud · 26-8-2011 · 11.26 uur

    Bah @ reacties over graphics.

  12. Rick · 26-8-2011 · 14.39 uur

    @Ruud: Ik hou van vooruitgang. Ik moet er niet aan denken om in mn oude appartementje te wonen, in dat oude barrel van een auto te rijden, muziek te moeten luisteren op mn oude stereo of tv te kijken op mn oude kleine crt schermpje. Zelfs mn oude vriendin hoeft niet meer zo nodig.

    Vanuit diezelfde gedachte hou ik er niet van om een game te spelen met achterhaalde graphics. Immers, dan had ik het net zo goed bij mn PS2 kunnen houden.

  13. Rick · 26-8-2011 · 14.41 uur

    Oh en ik ben gewoon graphics-geil.

  14. Harmen · 26-8-2011 · 19.17 uur

    @Rick:

    “Immers, dan had ik het net zo goed bij mn PS2 kunnen houden.”

    Goed idee! Dan heb je namelijk ook gelijk een console wiens hele gamescatalogus superieur is aan de grote drie consoles van nu. :p

  15. Ruud · 28-8-2011 · 14.57 uur

    Op die manier is elke ds, psp en wii game ruk.
    Wat brengt je dan toch tot reageren op dit item, gezien je al bij voorbaat wist dat je het toch kut zou vinden?!

  16. Remco · 29-8-2011 · 12.24 uur

    Aztec Challenge, de C64 game met de fantastische score!

    “Het begon ooit met Commodore 64-titels die ik me nauwelijks nog herinner (iets met Egypte, speren en rennen)”

  17. Rick · 29-8-2011 · 16.58 uur

    @Ruud: Niet helemaal waar. Sommige games werken prima met simpele of gestyleerde graphics. Meestal als makers bewust kiezen voor een dergelijke klassieke stijl, is het prima te pruimen. Het zijn juist games die door de makers zo mooi mogelijk zijn gemaakt, die na een tijdje last beginnen te krijgen van achterlopende hardware. Immers, wat “zo mooi mogelijk” is, verandert in hoog tempo. Het is nou juist die verjaarde look die ik niet mooi vind, waar ik me aan stoor.

    En nu ik er over nadenk… ja inderdaad, ik vind veel games op de DS, PSP en Wii er ruk uitzien. Dan kan de gameplay nog zo goed zijn, maar graphics en geluid maken de ervaring compleet, en zijn daarin dus ook erg belangrijk. Of: Ik speel liever een game met goede gameplay en mooie graphics, dan een game met nagenoeg perfecte gameplay en matige graphics.

    Waarom ik dan toch op dit artikel reageer? Waarom niet? Ik heb het stuk gelezen, heb de overweging gemaakt het spel te kopen, het te spelen. Heb daar bij nader inzien van af gezien. Vervolgens deel ik de gedachte er achter. Dat is toch het hele idee van reacties plaatsen (net als deze discussie)?

    Oh en Harmen: Ik kwam van het weekend mn PS2 collectie weer tegen. Wat een pareltjes zitten daar tussen! Maarja, die graphics he… ;)

  18. Harmen · 30-8-2011 · 18.25 uur

    @Rick: Geen zorgen hoor, mijn medelijden heb je. ;)

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>